M1:820 — من ترا افسوس می‌کردم ز جَهل / من بُدم افسوس را منسوب و اَهل

Bait ini adalah puncak penyesalan dari pria yang mulutnya menjadi bengkok setelah menghina nama Nabi Muhammad. Ia datang memohon ampun, menyadari bahwa ejekannya tidak berasal dari superioritas, melainkan dari kebodohan (jahl) yang buta.

Ia sadar bahwa cemoohan yang ia lontarkan kepada Sang Nabi kini berbalik menimpa dirinya sendiri. Hukuman instan yang ia terima—mulutnya yang kini cacat—menjadi cermin nyata yang memantulkan keburukan batinnya. Ia mengira sedang merendahkan orang lain, padahal ia hanya sedang mempermalukan dan menyingkap aibnya sendiri. Dalam pandangan Rumi, inilah mekanisme ilahi: ketika seseorang mengejek orang-orang yang suci, ia sebenarnya sedang mengundang kehancuran bagi dirinya sendiri.

Ovaj stih je trenutak pokajanja i spoznaje u priči o čovjeku čija su se usta iskrivila nakon što se podrugljivo obratio poslaniku Muhammedu (a.s.). Shvativši posljedice svog čina, on se vraća i priznaje svoju grešku. Njegove riječi izražavaju klasičnu sufijsku ideju: onaj ko iz oholosti i neznanja ismijava duhovno uzvišene, zapravo otkriva vlastitu bijedu i duhovnu nakaznost.

Njegovo ruganje nije naštetilo Poslaniku, već je samo njega samog učinilo vrijednim sažaljenja i prezira. Rumi ovdje koristi ovu ispovijest da bi ilustrirao šire načelo: arogancija prema svetosti je znak dubokog unutrašnjeg sljepila. Tek kada ga je stigla kazna, rugalac je progledao i uvidio da je predmet poruge bio on sam, a ne onaj kome se rugao.

این بیت لحظه‌ی پشیمانی و خودآگاهی مردی است که به دلیل تمسخر نام پیامبر (ص) دهانش کج شده است. او درک می‌کند که ریشخند او نه از سر دانایی و برتری، بلکه از نهایت جهل و حقارت خودش بوده است. او گمان می‌کرد با کوچک شمردن دیگری، خود را بزرگ می‌کند، اما در عمل، این کار تنها پستی و عیب درونی او را آشکار کرد.

مولانا از این داستان نتیجه‌ای کلی می‌گیرد: تمسخر پاکان و افراد وارسته، نشانه‌ای از این است که خداوند اراده کرده پرده از روی زشتی‌ها و عیوب فرد تمسخرکننده بردارد. آنکه دیگران را «افسوس» می‌کند (یعنی به حالشان تأسف می‌خورد یا آنها را مسخره می‌کند)، در حقیقت خود «اهل افسوس» است؛ یعنی وضعیت روحانی و اخلاقی خودش رقت‌انگیز و قابل تأسف است. این بیت، اعتراف به این حقیقت تلخ از زبان خود گناهکار است و نقطه‌ی شروع توبه و طلب بخشش او محسوب می‌شود.