M2:1243 — گر ز خسته گشتن دیگر کسان / که ز خُلق زشت تو هست آن رسان

이 구절은 길 한가운데 가시나무를 심어놓고 뽑기를 미루는 한 남자에 대한 이야기의 일부입니다. 루미는 이 가시나무를 인간의 '나쁜 성품' 또는 '악습'(خُلق زشت)에 대한 강력한 은유로 사용합니다. 이 악습은 시간이 갈수록 뿌리가 깊어지고 강해져 뽑기 어려워지는 반면, 그것을 뽑아야 할 의지는 나이가 들면서 약해집니다.

루미는 먼저 이 악습이 자기 자신에게 얼마나 많은 상처를 입혔는지 지적합니다(1242절). 그러고 나서 이 구절(1243절)에서는 한 걸음 더 나아가, 설령 타인에게 끼치는 해악에 대해 무심하고 무감각해졌을지라도, 그 악습이 스스로를 괴롭히고 있다는 사실만큼은 결코 외면할 수 없다고 말합니다. 바로 다음 구절(1244절)에서 이 생각은 "적어도 그대 자신의 상처에 대해서는 무지하지 않으리니, 그대는 그대 자신과 모든 타인에게 고문과도 같도다"라는 말로 완결됩니다.

이 구절이 담고 있는 수피적, 윤리적 핵심은 자기 성찰의 시급함입니다. 루미는 영적 게으름의 가장 큰 위험은 타인에 대한 공감 능력을 잃는 것뿐만 아니라, 자기 파괴적인 습관이 자신에게 가하는 고통마저 느끼지 못하게 되는 '무감각'(بی‌حسی) 상태에 빠지는 것이라고 경고합니다. 이 구절은 독자에게 자신의 내면에 있는 '가시나무'를 직시하고, 더 늦기 전에 그것을 뿌리 뽑으라는 강력한 촉구입니다.

Rumi continúa con la alegoría del espino, que representa los malos rasgos de carácter de una persona (khulq-i zisht). En el verso anterior, señaló que uno se ha herido a sí mismo repetidamente con sus propias espinas, pero se ha vuelto insensible al dolor. Este verso amplía el círculo del daño: el mal carácter no solo hiere al individuo, sino también a los demás.

El verso funciona como una cláusula condicional que se completa en el siguiente: «Si eres indiferente al sufrimiento que tu mala naturaleza causa a los demás... al menos no puedes ser indiferente a tus propias heridas». Rumi está construyendo un argumento ético y psicológico. Comienza con el daño externo, el que se inflige a la comunidad, como una forma de despertar a la persona de su letargo espiritual. El espino en el camino público es una metáfora perfecta para esto: es un vicio privado que tiene consecuencias públicas. La apatía hacia el dolor ajeno es una señal de una profunda desconexión espiritual, pero Rumi, como un médico del alma, busca un punto de entrada. Si la empatía por los demás ha muerto, quizás el instinto de autoconservación aún pueda ser un catalizador para el cambio.

مولانا در اینجا تمثیل «خاربن» را که نماد «خوی بد» است، ادامه می‌دهد. او استدلال می‌کند که یک خصلت زشت، دو نوع آسیب به همراه دارد: یکی آسیبی که به خود فرد می‌رسد و دیگری آزاری که متوجه دیگران می‌شود.

این بیت، مقدمه‌ای برای بیت بعدی است و یک فرض را مطرح می‌کند: «فرض کنیم تو آنقدر بی‌اعتنا هستی که رنج دیگران برایت اهمیتی ندارد.» مولانا می‌گوید حتی اگر از زخمی شدن دیگران که مسببش اخلاق زشت توست غافلی، اما از زخمی که به خودت می‌زنی که نمی‌توانی غافل باشی (همانطور که در بیت بعد می‌گوید).

در واقع، این بیت یک تلنگر اخلاقی است. مولانا توجه ما را از آسیب‌های بیرونی یک رفتار زشت، به ریشه‌های درونی و عواقب شخصی آن معطوف می‌کند. پیام این است که اصلاح نفس، در وهلهٔ اول به نفع خود انسان است، حتی اگر انگیزه‌های دیگرخواهانه در او ضعیف باشد.