M2:1243 — گر ز خسته گشتن دیگر کسان / که ز خُلق زشت تو هست آن رسان

Rumi continúa con la alegoría del espino, que representa los malos rasgos de carácter de una persona (khulq-i zisht). En el verso anterior, señaló que uno se ha herido a sí mismo repetidamente con sus propias espinas, pero se ha vuelto insensible al dolor. Este verso amplía el círculo del daño: el mal carácter no solo hiere al individuo, sino también a los demás.

El verso funciona como una cláusula condicional que se completa en el siguiente: «Si eres indiferente al sufrimiento que tu mala naturaleza causa a los demás... al menos no puedes ser indiferente a tus propias heridas». Rumi está construyendo un argumento ético y psicológico. Comienza con el daño externo, el que se inflige a la comunidad, como una forma de despertar a la persona de su letargo espiritual. El espino en el camino público es una metáfora perfecta para esto: es un vicio privado que tiene consecuencias públicas. La apatía hacia el dolor ajeno es una señal de una profunda desconexión espiritual, pero Rumi, como un médico del alma, busca un punto de entrada. Si la empatía por los demás ha muerto, quizás el instinto de autoconservación aún pueda ser un catalizador para el cambio.

مولانا در اینجا تمثیل «خاربن» را که نماد «خوی بد» است، ادامه می‌دهد. او استدلال می‌کند که یک خصلت زشت، دو نوع آسیب به همراه دارد: یکی آسیبی که به خود فرد می‌رسد و دیگری آزاری که متوجه دیگران می‌شود.

این بیت، مقدمه‌ای برای بیت بعدی است و یک فرض را مطرح می‌کند: «فرض کنیم تو آنقدر بی‌اعتنا هستی که رنج دیگران برایت اهمیتی ندارد.» مولانا می‌گوید حتی اگر از زخمی شدن دیگران که مسببش اخلاق زشت توست غافلی، اما از زخمی که به خودت می‌زنی که نمی‌توانی غافل باشی (همانطور که در بیت بعد می‌گوید).

در واقع، این بیت یک تلنگر اخلاقی است. مولانا توجه ما را از آسیب‌های بیرونی یک رفتار زشت، به ریشه‌های درونی و عواقب شخصی آن معطوف می‌کند. پیام این است که اصلاح نفس، در وهلهٔ اول به نفع خود انسان است، حتی اگر انگیزه‌های دیگرخواهانه در او ضعیف باشد.