M2:71 — آینهٔ دل چون شود صافی و پاک / نقش‌ها بینی برون از آب و خاک

این بیت یکی از کلیدی‌ترین استعاره‌های عرفان اسلامی را به کار می‌گیرد: «دل به مثابهٔ آینه». مولانا در ابیات پیشین، میان «حس حیوانی» (ادراک ظاهری) و «چشم عقل» (بصیرت باطنی) تمایز قائل شده و صبر را داروی گشایش این چشم باطن دانسته است. اینک توضیح می‌دهد که این گشایش چگونه رخ می‌دهد.

قلب انسان در حالت اصلی و فطری خود، مانند آینه‌ای است که قابلیت بازتاباندن حقایق عالم غیب و معانی الهی را دارد. اما تعلقات دنیوی، هواهای نفسانی و غفلت‌ها همچون گرد و غباری این آینه را کدر می‌کنند و مانع از انعکاس نور حقیقت می‌شوند. سلوک عرفانی و ریاضت معنوی، در واقع، فرایند صیقل دادن و پاک کردن این آینه است. «صافی و پاک شدن» دل به معنای تزکیه نفس و رهایی از اسارت جهان مادی («آب و خاک») است.

وقتی این آینه پاک شد، انسان «نقش‌ها»یی را می‌بیند که «برون از آب و خاک» هستند؛ یعنی دیگر محدود به دیدن صورت‌های مادی و ظواهر نیست، بلکه به مشاهدهٔ معانی، حقایق معنوی و در نهایت، به شهود حضور «نقاش» یا همان خداوند نائل می‌شود. این همان «اهل بینش» شدن است که مولانا در ابتدای این گفتار به آن اشاره کرد؛ دیدنی که با چشم سر ممکن نیست و تنها با آینهٔ صاف دل امکان‌پذیر می‌گردد.