بخش ۱۶۰ - وصف ضعیف دلی و سستی صوفی سایه پرورد مجاهده ناکرده درد و داغ عشق ناچشیده به سجده و دست‌بوس عام و به حرمت نظر کردن و بانگشت نمودن ایشان کی امروز در زمانه صوفی اوست غره شده و بوهم بیمار شده هم‌چون آن معلم کی کودکان گفتند کی رنجوری و با این وهم کی من مجاهدم مرا درین ره پهلوان می‌دانند با غازیان به غزا رفته کی به ظاهر نیز هنر بنمایم در جهاد اکبر مستثناام جهاد اصغر خود پیش من چه محل دارد خیال شیر دیده و دلیریها کرده و مست این دلیری شده و روی به بیشه نهاده به قصد شیر و شیر به زبان حال گفته کی کلا سوف تعلمون ثم کلا سوف تعلمون

Gambaran Hati yang Lemah dan Kelesuan Sufi yang Terbiasa Hidup Nyaman, Belum Pernah Berjuang, Belum Merasakan Sakit dan Penderitaan Cinta, yang Tertipu oleh Sujud dan Ciuman Tangan Orang Banyak, oleh Hormat dan Isyarat Mereka: “Dialah Sufi di Zaman Ini.” Dia Menjadi Angkuh dan Merasa Sakit Karena Khayalan, Seperti Guru yang Murid-muridnya Mengatakan: “Kau Sakit.” Dan dengan Khayalan: “Aku Mujahid, Mereka Menganggapku Pahlawan dalam Jalan Ini.” Dia Pergi Berperang Bersama Para Pejuang dengan Niat Menunjukkan Keberanian dalam Jihad Kecil, Seolah-olah Jihad Akbar Tidak Ada Artinya Baginya. Dia Berkhayal Melihat Singa, Berlagak Berani, Mabuk Keberanian Ini, dan Menuju Hutan untuk Mencari Singa. Lalu Singa Berkata dengan Lidah Halnya: “Sekali-kali Tidak! Kelak Kamu Akan Mengetahui (Akibat Perbuatanmu Itu), Kemudian Sekali-kali Tidak! Kelak Kamu Akan Mengetahui.” (Q.S. At-Takatsur: 3-4)