M1:849 — کین سبب را آن سبب آورد پیش / بی‌سبب کی شد سبب هرگز ز خویش

U priči o jevrejskom kralju koji je pokušao spaliti vjernike, vatra ih odbija povrijediti. Rumi koristi ovaj trenutak da objasni prirodu uzročnosti. Vatra, voda, zemlja i zrak izgledaju kao da djeluju po svojim prirodnim zakonima, ali Rumi tvrdi da su oni samo "sluge" (M1:844) koji su "mrtvi" u odnosu na nas, ali "živi" u odnosu na Boga. Oni djeluju samo po Njegovoj naredbi.

Ovaj stih pravi ključnu razliku između dva nivoa uzroka. Prvi je "ovaj uzrok" (īn sabab), vidljivi, fizički uzrok – poput udaranja kremena o čelik da bi se stvorila iskra. To je uzročnost koju naš razum može shvatiti. Međutim, iza njega stoji "onaj Uzrok" (ān sabab), primarni, nevidljivi Uzročnik – Božija volja. Rumi postavlja retoričko pitanje: "Kad je ikad uzrok postao sam od sebe?" Odgovor je, naravno, nikada. Svaki sekundarni uzrok je pokrenut od strane višeg uzroka, a čitav lanac uzročnosti na kraju vodi do Prvog Uzročnika koji je sam bez uzroka (bī-sabab).

Poenta je da se ne treba zaustaviti na površinskom, materijalnom objašnjenju. Iako su kamen i čelik neposredni uzroci vatre, mudar čovjek gleda više, ka Onome koji je uspostavio taj zakon i koji ga u svakom trenutku održava. To je razlog zašto vatra, koja je samo posrednik, može odbiti poslušnost svom "prirodnom" zakonu kada joj to naredi njen istinski Gospodar.