M5:55 — عدل شه را دید در ضبط حشم / که نیارد کرد کس بر کس ستم

این بیت دلیل آرامش و طمأنینهٔ مؤمن را در برابر حرص و شتاب کافر توضیح می‌دهد. مولانا پیش از این، فرد بی‌‌ایمان را به غارتگری تشبیه کرده بود که از ترس رقیبان و تمام شدن فرصت، با عجله هر چیز خوب و بدی را جمع می‌کند. اما مؤمن، با صبر و متانت روزی خود را طلب می‌کند.

دلیل این آرامش، شناختی است که مؤمن از «شاه» یعنی خداوند دارد. او دیده و دریافته است که خداوند با عدالت کامل، بندگان و مخلوقات خود (حشم) را اداره می‌کند. در قلمرو چنین پادشاه عادلی، هرج‌ومرج و چپاول راه ندارد و هیچ‌کس نمی‌تواند حق دیگری را غصب کند یا بر او ستم کند. این باور به «عدل الهی» و «ضبط امور»، مؤمن را از ترسِ فقر و رقابت‌های مخرب آزاد می‌کند و به او اطمینان می‌بخشد که روزی‌اش محفوظ است و تلاش او بیهوده نخواهد بود. بنابراین، با شتاب و حرص شیطانی عمل نمی‌کند، بلکه با آرامشی رحمانی گام برمی‌دارد.