Leggi› Libro 6› L'arrivo di Ja'far (che Dio sia soddisfatto di lui) per prendere la fortezza da solo e la consultazione del re della fortezza per respingerlo. E il ministro disse al re: 'Attento, arrenditi e non agire con temerarietà ignorante, perché quest'uomo è potente e ha una grande forza da Dio nella sua anima', fino alla fine.› Distico 3072

M6:3072 — تا به دلالی آن دل فوق و تحت / یابد از من پادشاهی‌ها و بخت

تا به دلالی آن دل فوق و تحتیابد از من پادشاهی‌ها و بخت
✦ Renderizza questo beyt in Italiano

M6:3072

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — dalle sue lezioni registrate sul Masnavi

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: تا به وساطت و دلالت آن دلِ (مؤمن کامل)، هر آنچه در بالا و پایین (آسمان‌ها و زمین) است، پادشاهی‌ها و اقبال و نیک‌بختی‌ها را از من به دست آورد.

معنا: مولانا در این بیت توضیح می‌دهد که چگونه قلب انسان کامل واسطه‌ای می‌شود تا فیوضات و برکات الهی از ساحت قدس الهی به تمام موجودات عالم برسد؛ قلب مؤمن مجرایی برای رحمت واسعه الهی است.

شرح

ما در بیت پیشین با این حدیث قدسیِ شریف مواجه شدیم که «لا یسعنی ارضی و سمائی ولکن یسعنی قلب عبدی المؤمن»، یعنی آسمان‌ها و زمین گنجایش مرا ندارند، اما قلب بنده مؤمن من گنجایش مرا دارد. حالا این بیت می‌آید تا نقش و کارکرد این قلب مؤمن را بیشتر باز کند.

من می‌خواهم تأکید کنم که «آن دل» در اینجا، نه صرفاً قلب هر مؤمنی، بلکه قلب انسان کامل و ولیّ اعظم الهی است. دلی که به چنان ظرفیت و مرتبه‌ای رسیده که می‌تواند تجلی‌گاه تامّ و تمام صفات حق باشد. این قلب، به تعبیر مولانا و عارفان، به مثابه یک «آینه» است. اما نه آینه‌ای که صرفاً منعکس کند، بلکه آینه‌ای که خودش واسطه و «دلاله» است؛ دلاله‌ای برای فیض و رحمت حق. دلاله در اینجا به معنای کسی است که امر و کالایی را واسطه می‌شود، واسطه‌گری می‌کند تا به دست دیگران برسد.

پس از طریق این دل است که همهٔ کائنات، از «فوق و تحت» – یعنی هرآنچه در آسمان‌ها و بالا و هرآنچه در زمین و پایین است – از فیوضات و پادشاهی‌های خداوند بهره‌مند می‌شوند. این «پادشاهی‌ها و بخت» اشاره به مواهب الهی، برکات معنوی، اقبال و نیک‌بختی است که از سرچشمهٔ غیب سرازیر شده و از طریق این قلب پاک به عالم امکان می‌رسد. به عبارتی، این دلِ انسان کامل است که به فرمایش مولانا، مخزن انوار الهی می‌شود و از طریق اوست که این انوار و برکات در میان عالمیان پخش می‌گردد.

این نکته بسیار حائز اهمیت است که مولانا در ابیات پس از این نیز به ضرورت این واسطه اشاره می‌کند و می‌گوید: «بی‌چنین آینه، از خوبی من / برنتابد نه زمین و نه زمن». یعنی بدون چنین آینه‌ای، نه زمین و نه زمان تحمل تابش مستقیم زیبایی و جلالی الهی را نخواهند داشت. نور الهی چنان خیره‌کننده و بی‌پرده است که جز از طریق این آینهٔ فراخ و دلِ انسان کامل، امکان تابیدن به کائنات را ندارد. این دل است که نام جامع خداوند و مظهر تمام اوصاف الهی است و از آنجاست که انوار و فیوضات او به همه عالم می‌رسد. پیامبر اسلام (ص) که به «رحمة للعالمین» توصیف شده‌اند، نمونهٔ اعلای این آینهٔ عریض رحمت الهی هستند.

نکات کلیدی

  • قلب انسان کامل، محل تجلی و واسطهٔ ضروری فیض الهی در هستی است.
  • تمام کائنات، از عوالم بالا تا پایین، از برکات و پادشاهی‌های خداوند از طریق این دل بهره‌مند می‌شوند.
  • این مفهوم ریشه در حدیث قدسی «قلب عبدی المؤمن» (قلب بندهٔ مؤمن من گنجایش مرا دارد) دارد.
  • «پادشاهی‌ها و بخت» نمادی از مواهب و خیرات معنوی و مادی جاری از این سرچشمهٔ فیض است.
  • این دل به مثابه آینه‌ای است که بدون آن، نور الهی تاب تحمل ندارد و نمی‌تواند بر کائنات بتابد.
  • پیامبر اسلام (ص) نماد اعلای این «آینهٔ عریض» رحمت الهی است.

Sources: d6-s68 · 01:43:40 d6-s69 · 08:45:00

❋

به زبانِ تو — La tua lingua · AI

❋

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.