بخش ۵۷ - یکی پرسید از عالمی عارفی کی اگر در نماز کسی بگرید به آواز و آه کند و نوحه کند نمازش باطل شود جواب گفت کی نام آن آب دیده است تا آن گرینده چه دیده است اگر شوق خدا دیده است و می‌گرید یا پشیمانی گناهی نمازش تباه نشود بلک کمال گیرد کی لا صلوة الا بحضور القلب و اگر او رنجوری تن یا فراق فرزند دیده است نمازش تباه شود کی اصل نماز ترک تن است و ترک فرزند ابراهیم‌وار کی فرزند را قربان می‌کرد از بهر تکمیل نماز و تن را به آتش نمرود می‌سپرد و امر آمد مصطفی را علیه‌السلام بدین خصال کی فاتبع ملة ابراهیم لقد کانت لکم اسوة حسنة فی‌ابراهیم

Qualcuno chiese a un dotto gnostico: "Se qualcuno piange ad alta voce in preghiera, sospira e si lamenta, la sua preghiera è invalidata?" Rispose: "Il nome di quell'acqua di pianto è ciò che il piangente ha visto. Se ha visto l'amore di Dio e piange, o il rimorso per un peccato, la sua preghiera non è rovinata, anzi si perfeziona, poiché 'non c'è preghiera senza la presenza del cuore'. Ma se ha visto una malattia del corpo o la separazione di un figlio, la sua preghiera è rovinata, poiché l'essenza della preghiera è l'abbandono del corpo e l'abbandono del figlio, come Ibrahim, che sacrificò il figlio per completare la preghiera e consegnò il corpo al fuoco di Nimrod. E a Mustafa (su di lui la pace) fu comandato di avere queste qualità: 'Seguite la religione di Ibrahim. Avete in Ibrahim un buon esempio'"