بخش ۶۲ - قصهٔ اهل ضروان و حسد ایشان بر درویشان کی پدر ما از سلیمی اغلب دخل باغ را به مسکینان می‌داد چون انگور بودی عشر دادی و چون مویز و دوشاب شدی عشر دادی و چون حلوا و پالوده کردی عشر دادی و از قصیل عشر دادی و چون در خرمن می‌کوفتی از کفهٔ آمیخته عشر دادی و چون گندم از کاه جدا شدی عشر دادی و چون آرد کردی عشر دادی و چون خمیر کردی عشر دادی و چون نان کردی عشر دادی لاجرم حق تعالی در آن باغ و کشت برکتی نهاده بود کی همه اصحاب باغ‌ها محتاج او بدندی هم به میوه و هم به سیم و او محتاج هیچ کس نی ازیشان فرزندانشان خرج عشر می‌دیدند منکر و آن برکت را نمی‌دیدند هم‌چون آن زن بدبخت که کدو را ندید و خر را دید

La storia della gente di Dhrawan e la loro invidia per i dervisci, perché nostro padre, per la sua semplicità, dava la maggior parte del raccolto del giardino ai poveri. Quando c'era uva, dava un decimo; quando diventava uva passa e sciroppo, dava un decimo; quando faceva dolci e purea, dava un decimo; e dal foraggio dava un decimo; e quando lo trebbiatava, dava un decimo dalla pila mista; e quando il grano era separato dalla paglia, dava un decimo; e quando faceva la farina, dava un decimo; e quando faceva l'impasto, dava un decimo; e quando faceva il pane, dava un decimo. Perciò, Dio l'Altissimo aveva posto una benedizione in quel giardino e in quel raccolto, tanto che tutti i proprietari di giardini ne avevano bisogno sia per la frutta che per il denaro, e lui non aveva bisogno di nessuno di loro. I loro figli vedevano la spesa del decimo e la negavano, e non vedevano quella benedizione, proprio come quella donna sfortunata che non vide la zucca ma vide l'asino