M1:505 — این نمط وین نوع دَه طومار و دو / بر نوشت آن دین عیسی را عَدو

此节诗句描述了那位奸诈的维齐尔（Wazīr，大臣）阴谋的最高潮。在博取了基督徒的完全信任后，他开始从内部瓦解他们的信仰。他撰写了十二份“福音书卷”（طومار, ṭūmār），每一份都充满了与其它书卷相矛盾的教义，并且各自指定一位不同的门徒作为他的唯一继承人。

诗中的“这般花样，这等伎俩”（این نمط وین نوع）直接回应了前几节诗句中鲁米所举的矛盾例子：一会儿说“万物为一”，一会儿又说“百岂能为一”；一会儿教人“自为主宰”，一会儿又教人“切莫为人之奴”。这种手法旨在制造混乱、猜忌与分裂。维齐尔并非简单地引入异端，而是通过植入无法调和的内在矛盾，使整个信仰体系自我崩塌。这十二卷经文成了分裂的种子，确保在他“死”后，基督徒社群会因争夺领导权和解释权而陷入长久的内斗。

从苏菲的视角看，这个故事深刻地警示了“外在形式”的危险。当信仰过于依赖文本、教条和权威人物（即维齐尔伪造的这些东西）时，就极易受到操控和腐蚀。真正的信仰根植于内在的、直接的体验（即“合一”的境界），这种体验超越了言辞的矛盾。维齐尔的阴谋之所以能得逞，正是利用了人们对“外在言说”的执着，而忽略了内在的、统一的灵性核心。

این بیت نتیجهٔ کار وزیر مکار را بیان می‌کند. او که با ظاهری فریبنده خود را در دل مسیحیان جا کرده بود، نقشهٔ اصلی خود را عملی می‌کند: نابودی دین از درون. او دوازده طومار می‌نویسد که هر یک به ظاهر انجیل و راهنمای دین است، اما در باطن با دیگری در تضاد کامل قرار دارد. ابیات پیشین نمونه‌هایی از این تناقضات را نشان دادند: یکی دعوت به وحدت می‌کند و دیگری آن را دیوانگی می‌خواند.

عدد «دوازده» (ده طومار و دو) احتمالاً به دوازده حواری مسیح یا دوازده سبط بنی‌اسرائیل اشاره دارد. وزیر با نوشتن دوازده نسخهٔ متفاوت و تعیین دوازده جانشین، بذر اختلاف و جنگ داخلی را در میان امت مسیح می‌کارد. هر گروه با استناد به طومار خود، دیگران را باطل می‌داند و این‌گونه، وحدت جامعهٔ دینی از هم می‌پاشد.

مولانا با کلمهٔ «عدو» (دشمن) هویت واقعی وزیر را یادآوری می‌کند. او نشان می‌دهد که چگونه بزرگ‌ترین ضربه‌ها به یک آیین، نه از سوی دشمنان بیرونی، بلکه از جانب نفوذی‌های به ظاهر خودی وارد می‌شود که با تحریف و ایجاد تفرقه، اساس آن را ویران می‌کنند.