M1:858 — آبِ حلم و آتش خشم ای پسر / هم ز حق بینی چو بگشایی بصر

Rumija nastavlja svoju lekciju o razlikovanju primarnih i sekundarnih uzroka. U prethodnim stihovima, on je objasnio da su fizički uzroci u svijetu (poput užeta koje vadi vodu iz bunara) samo instrumenti jedne više, skrivene Sile. Ovaj stih primjenjuje taj princip na unutrašnji, psihološki svijet čovjeka.

Blagost (ḥilm) i srdžba (khašm) se predstavljaju kao voda i vatra — temeljne suprotnosti. Za običan pogled, one su samo ljudske emocije. Međutim, za onoga ko "otvori oko" (tj. stekne duhovni vid, baṣar), postaje jasno da i ove unutrašnje sile potječu od Boga (Ḥaqq). One nisu nasumične, već su dio božanskog poretka i Njegovog djelovanja u svijetu.

Kontekst priče je ključan. Rumi se obraća jevrejskom kralju koji, zaslijepljen svojom tiranijom, ne može da vidi Božiju ruku u svijetu. Kralj misli da on kontroliše vatru, ali Rumi ga podsjeća da elementi poput vjetra i vatre djeluju po Božijoj zapovijedi, kao što se vidi u pričama o narodu 'Ad i poslaniku Hudu. Baš kao što vjetar može biti i blag i uništavajući po Božijoj naredbi, tako su i ljudske emocije, od najnježnije blagosti do najžešće srdžbe, u konačnici Njegovi instrumenti.