M2:1249 — مصطفی فرمود از گفت جحیم / کو به مؤمن لابه‌گر گردد ز بیم

Rumi está explicando cómo la compañía de una persona espiritualmente realizada (un «amigo de Dios») puede transformar las malas cualidades de uno, comparadas con un espino (خار) o el fuego (نار). La naturaleza del creyente (مؤمن, muʾmin) es Luz (نور), mientras que la del alma no refinada es Fuego. Estos dos son opuestos fundamentales: la Luz extingue el Fuego.

Para ilustrar este principio cósmico, Rumi invoca una tradición (hadiz) atribuida al Profeta Muhammad (Mustafá, «el Elegido»). En ella se describe cómo, en el Día del Juicio, el Infierno mismo (جحیم, Jaḥīm) se encogerá de miedo ante el paso de un verdadero creyente. La Luz que emana del creyente es tan abrumadora que amenaza con extinguir las llamas del Infierno. Por eso, el Fuego le suplica: «¡Pasa rápido, oh creyente, pues tu luz está apagando mi fuego!».

El punto de Rumi es práctico y no solo escatológico. Si la Luz del creyente puede dominar al Fuego del Infierno en el más allá, entonces, en esta vida, la «luz» de un guía espiritual puede ciertamente dominar y transformar el «fuego» de nuestros malos rasgos de carácter y pasiones destructivas.

مولانا در ابیات قبل، نفس اماره و خوهای زشت انسان را به آتش (نار) و وجود مرد حق و مؤمن را به نور تشبیه کرده است. او می‌گوید همان‌طور که نور، تاریکی و آتش را از بین می‌برد، همراهی با یک انسان کامل (پیر یا دوست الهی) می‌تواند آتش صفات ناپسند را در وجود انسان خاموش کند.

برای تأیید این سخن، مولانا به روایتی از پیامبر اسلام (ص) استناد می‌کند. در این روایت، جهنم در روز قیامت با دیدن مؤمن، به لابه و زاری می‌افتد و از ترس خاموش شدن، از او می‌خواهد که هرچه سریع‌تر از روی پل صراط بگذرد. دلیل این ترس آن است که نور ایمانی که در وجود مؤمن است، ذاتاً با آتش جهنم در تضاد است و می‌تواند آن را خنثی و خاموش کند. مولانا با این تمثیل نتیجه می‌گیرد که اگر آتش عظیم دوزخ در برابر نور یک مؤمن چنین ناتوان است، پس آتش خشم و شهوت و دیگر صفات ناپسند ما نیز در برابر نور هدایت یک انسان الهی تاب مقاومت نخواهد داشت و خاموش خواهد شد.