M2:139 — شکر حق را کان دعا مردود شد / من زیان پنداشتم آن سود شد

Dalam kisah ini, seorang pawang ular kehilangan ularnya karena dicuri. Ia marah dan berdoa agar bisa menemukan pencuri itu dan merebut kembali ularnya. Namun, takdir berkata lain: ular itu justru membunuh si pencuri. Ketika sang pawang menemukan mayat pencuri itu, ia langsung sadar.

Bait ini adalah momen pencerahannya. Ia bersyukur doanya tidak terkabul. Jika Tuhan mengabulkan doanya, ia akan mengambil kembali ular berbisa itu, dan mungkin ia sendiri yang akan menjadi korban berikutnya. Apa yang pada awalnya tampak seperti "kerugian" (kehilangan ular) ternyata adalah "keuntungan" (keselamatan jiwa).

Rumi menggunakan cerita sederhana ini untuk menyampaikan sebuah pesan spiritual yang mendalam: sering kali manusia tidak mengetahui apa yang terbaik bagi dirinya. Kita mungkin berdoa dengan sungguh-sungguh untuk sesuatu yang kita anggap baik, padahal jika dikabulkan, hal itu justru akan membawa celaka. Penolakan Tuhan terhadap doa semacam itu bukanlah sebuah hukuman, melainkan wujud dari kasih sayang dan kebijaksanaan-Nya yang tak terbatas, yang melindungi kita dari keinginan kita sendiri yang picik.

این بیت، نتیجه‌گیری داستان مرد مارگیری است که مارش را دزدیده‌اند. او در ابتدا از این اتفاق خشمگین است و دعا می‌کند که دزد را پیدا کرده و مارش را پس بگیرد. اما بعداً می‌بیند که همان مار، دزد را کشته است. مارگیر در این لحظه متوجه می‌شود که اگر دعایش مستجاب می‌شد و مار را پس می‌گرفت، ممکن بود خودش قربانی نیش آن شود.

مولانا از این داستان ساده، یک اصل عمیق عرفانی را استخراج می‌کند: انسان به دلیل دانش محدود خود، اغلب چیزهایی را از خدا می‌خواهد که به ضررش است. او زیان را سود، و سود را زیان می‌پندارد. اما خداوند که دانای مطلق است و به صلاح واقعی بندگانش آگاه است، گاهی از روی لطف و کرم، دعاهای «بد» و زیان‌بار ما را نمی‌پذیرد. بنابراین، رد شدن یک دعا می‌تواند خود نعمتی پنهان و نشانه‌ای از رحمت الهی باشد. این بیت دعوتی است به اعتماد و تسلیم در برابر حکمت خداوند، حتی زمانی که وقایع برخلاف میل ما پیش می‌رود.