M2:55 — تو نه این باشی نه آن در ذات خویش / ای فزون از وهم‌ها وز بیش بیش

Syair ini adalah puncak dari serangkaian penggambaran tentang Realitas Ilahi. Setelah menyebut Tuhan sebagai matahari, lautan, Gunung Qaf, dan burung Anqa, Rumi segera menyangkal semua perumpamaan tersebut. Setiap gambaran, betapapun agungnya, pada akhirnya adalah sebuah batasan. Tuhan, dalam Dzat-Nya yang sejati, bukanlah ini (matahari) atau itu (lautan); Dia tidak terikat pada manifestasi apa pun.

Poin utamanya adalah transendensi mutlak Tuhan. Akal dan imajinasi manusia (wahm) hanya dapat memahami bentuk dan konsep. Namun, Tuhan berada "di atas segala angan-angan" (fuzūn az wahm-hā). Bahkan ketika kita mencoba membayangkan sesuatu yang "lebih dari lebih" (bīsh-i bīsh), sebuah konsep tentang ketakterbatasan itu sendiri, Dzat Tuhan tetap melampauinya. Ini adalah penegasan prinsip tanzīh dalam tasawuf: penyucian Tuhan dari segala bentuk penyerupaan dengan makhluk.

این بیت در ادامهٔ توصیف حقیقتی معنوی و الهی است که مولانا او را مخاطب قرار داده است. در بیت‌های قبلی، او از استعاره‌های بزرگی مانند خورشید، دریا، کوه قاف و عنقا برای اشاره به این حقیقت استفاده کرده است. اما بلافاصله در این بیت، تمام آن تصاویر را پس می‌گیرد و به ناکافی بودنشان اعتراف می‌کند.

نکتهٔ اصلی در اینجا، مفهومی است که در عرفان به آن «تنزیه» می‌گویند. یعنی پاک و منزه دانستن خداوند یا حقیقت مطلق از هرگونه توصیف و تشبیهی که به ذهن ما درمی‌آید. مولانا می‌گوید ذات تو «نه این باشی نه آن»، یعنی تو هیچ‌کدام از این تصاویر نیستی. این‌ها فقط اشاراتی ضعیف برای ذهن ما هستند، اما اصل وجود تو بی‌صورت و بی‌نهایت است.

عبارت «فزون از وهم‌ها» تأکید می‌کند که این حقیقت، از هر آنچه بتوان تصور یا خیال کرد، برتر است. «وز بیش بیش» نیز به معنای فراتر بودن از هر نوع کثرت، اندازه و مقایسه است. این بیت، خواننده را از تکیه بر صورت‌های ذهنی به سوی درک یک حقیقت بی‌صورت و نامحدود فرا می‌خواند و به او یادآوری می‌کند که هر تعریفی، نوعی محدود کردن آن وجود بی‌کران است.