M4:40 — اندر آن بودیم کان شخص از عسس / راند اندر باغ از خوفی فرس

This couplet opens a new story, with Rumi adopting the classic storyteller's voice ("We were at that point where..."). The scene is one of pure panic. A lover, out at night, is spotted by the city patrol (ʿasas). Fearing arrest or punishment, he flees in terror, spurring his horse into the first refuge he can find: an unknown, walled garden.

The entire emotional weight of the line rests on the contrast between the lover's state of mind—abject fear—and the unexpected outcome that is about to unfold. His action is not a choice but a desperate reaction. Rumi establishes this initial state of negative compulsion to set up the story's central theme, which is announced in the section title: a seemingly terrible event (being chased by the police) can be the hidden cause of one's greatest joy (finding the beloved). The fear is the necessary catalyst for the grace that follows.

این بیت، آغاز حکایتی است که مولانا برای شرح آیه‌ی «عَسی أَنْ تَکْرَهوا شَیْئاً وَ هُوَ خَیْرٌ لَکُمْ» (چه بسا چیزی را ناخوش بدارید و آن برای شما خیر باشد) نقل می‌کند. شخصیت اصلی داستان، عاشقی است که از دست گزمه‌ها و مأموران حکومتی در حال فرار است. ترس و اضطراب او را وامی‌دارد که برای پنهان شدن، بی‌اختیار به درون باغی ناشناس بگریزد.

این فرار که در ظاهر یک اتفاق ناگوار و از سر ترس است، در واقع مقدمه‌ای برای یک موهبت بزرگ است. «ترس» در اینجا نیروی محرکه‌ای است که او را ناخواسته به سوی وصل می‌راند. مولانا نشان می‌دهد که چگونه یک رویداد ظاهراً منفی و خطرناک می‌تواند به مسیری برای رسیدن به بزرگ‌ترین آرزوی انسان تبدیل شود. این گریز، نمادی از سختی‌ها و رنج‌هایی است که سالک در راه طریقت تحمل می‌کند اما در نهایت در دل همان سختی‌ها، گشایش و وصال نهفته است.