読む› 巻 5› 毎日心に浮かぶ思考を、朝から家に泊まる新しい客に例える。客をもてなすことの美徳、客の気まぐれに耐えること、客が家主に無理強いしたり無作法に振る舞ったりすること。› 対句 3683
M5:3683 — هفت سال ایوب با صبر و رضا / در بلا خوش بود با ضیف خدا
M5:3683
意味 · به زبانِ تو — あなたの言語 · AI
این بیت به داستان ایوب پیامبر اشاره میکند که هفت سال بیماری و مصیبت را با صبر و رضایت کامل تحمل کرد، زیرا آن بلا را «مهمان خدا» میدانست و با آن به نیکی رفتار میکرد.
مولانا در این بخش از مثنوی، افکار و احوال ناخوشایندی را که به دل انسان وارد میشود، به «مهمانان الهی» تشبیه میکند. او معتقد است همانطور که از مهمان باید به نیکی پذیرایی کرد، باید با غمها و سختیها نیز با رضایت و گشادهرویی برخورد کرد، زیرا اینها فرستادگان حق هستند و برای رشد روحانی ما آمدهاند.
برای اثبات این دیدگاه، مولانا به داستان قرآنی حضرت ایوب استناد میکند. ایوب (ع) سالها به بیماری سخت و از دست دادن فرزندان و دارایی مبتلا شد، اما هرگز شکوه نکرد و این مصیبت را «ضیف خدا» یا مهمان الهی میدانست. او با این «مهمان» ناخوانا اما محترم، با صبر و رضا رفتار کرد. خوش بودن او در دل بلا، به معنای بیدردی نبود، بلکه به معنای رضایت قلبی از تقدیر الهی و درک این نکته بود که این رنج، وسیلهای برای تقرب به خداوند است.
این بیت، الگوی نهایی برخورد با رنج را به سالک نشان میدهد: نه تنها تحمل کردن، بلکه «خوش بودن» و گرامی داشتن آن به عنوان یک امانت و پیام از سوی معشوق ازلی. این همان مقامی است که در آن، سالک از شکایت فراتر رفته و در دل هر سختی، لطفی پنهان از جانب خداوند میبیند و با آن به شیوهای کریمانه و عاشقانه روبرو میشود.
- رضا
- خشنودی، رضایت قلبی به تقدیر الهی
- بلا
- گرفتاری، مصیبت، رنج و سختی
- ضیف
- مهمان (کلمهای عربی)
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.