M5:3690 — آن ضمیر رو ترش را پاس‌دار / آن ترش را چون شکر شیرین شمار

مولانا در این بخش از مثنوی، افکار و احوال درونی را به مهمانانی تشبیه می‌کند که به خانه‌ی دل وارد می‌شوند. او توصیه می‌کند که میزبان خوبی برای تمام این مهمانان باشیم، حتی آن‌هایی که ناخوشایند و «تُرش‌رو» به نظر می‌رسند، مانند افکار غم‌انگیز یا وسوسه‌ها.

این بیت به طور مشخص می‌گوید که باید از این «ضمیرِ رو ترش» یا همان حال و فکرِ ناخوشایند، پاسداری و مراقبت کرد. نباید با آن جنگید یا آن را طرد کرد، بلکه باید آن را همچون شکر، شیرین شمرد. این نگرش، کلید تحول درونی است. همان‌طور که در بیت‌های بعدی توضیح داده می‌شود، ابری که ظاهری گرفته و تیره دارد، در باطن خود بارانِ حیات‌بخش برای گلشن را حمل می‌کند. به همین ترتیب، یک فکر غم‌انگیز یا یک ابتلای سخت، در باطن خود می‌تواند حامل موهبتی الهی یا گوهری معنوی باشد.

این بیت دعوتی است به پذیرش و مدارا با تمام جنبه‌های وجودی، به خصوص بخش‌های تاریک و دشوار آن. مولانا معتقد است که با «شیرین شمردنِ» ترشی‌ها، نه تنها خودمان رشد می‌کنیم و عادت به بردباری پیدا می‌کنیم، بلکه ممکن است آن فکر یا حال ناخوشایند که فرستاده‌ای از جانب حق است، با رضایت از خانه‌ی دل ما برود و برکتش را برای ما به جای گذارد.