抒情詩全体 ↗

1. 1 نزدیک توام مرا مبین دور·پهلوی منی مباش مهجور
2. 2 آن کس که بعید شد ز معمار·کی گردد کارهاش معمور
3. 3 چشمی که ز چشم من طرب یافت·شد روشن و غیب بین و مخمور
4. 4 هر دل که نسیم من بر او زد·شد گلشن و گلستان پرنور
5. 5 بی من اگرت دهند شهدی·یک شهد بود هزار زنبور
6. 6 بی من اگرت امیر سازند·باشی بتر از هزار مأمور
7. 7 می‌های جهان اگر بنوشی·بی‌من نشود مزاج محرور
8. 8 در برق چه نامه بر توان خواند·آخر چه سپاه آید از مور
9. 9 خلقان برقند و یار خورشید·بی‌گفت تو ظاهرست و مشهور
10. 10 خلقان مورند و ما سلیمان·خاموش صبور باش و مستور