抒情詩全体 ↗

1. 1 گر خورد آن شیر عشقت خون ما را خورده گیر·ور سپارم هر دمی جان دگر بسپرده گیر
2. 2 سردهم این دم توی می بی‌محابا می‌خورم·گر کسی آید برد دستار و کفشم برده گیر
3. 3 گر بگوید هوشیاری زرق را پرورده‌ای·با چنین برقی پیاپی زرق را پرورده گیر
4. 4 جان من طغرای باقی دارد اندر دست خویش·صورتم امروز و فردایی‌ست او را مرده گیر
5. 5 از خدا دریا همی‌خواهی و مار خشکی‌یی·چون تو ماهی نیستی دریا به دست آورده گیر
6. 6 غوره افشاری و گویی من ریاضت می‌کنم·چونک میخواره نه‌ای رو شیره افشرده گیر
7. 7 صوفیان صاف را گویی که دُردی خورده‌اند·صوفیان را صاف می‌دارد تو بستان درده گیر
8. 8 هر شکوفه کز می ما نیست خندان بر درخت·گرچه او تازه‌ست و خندان هم کنون پژمرده گیر
9. 9 شمس تبریزی تو خورشیدی و از تو چاره نیست·چونک بی‌تو شب بوَد استاره‌ها بشمرده گیر