抒情詩全体 ↗

1. 1 ندا رسید به جان‌ها ز خسرو منصور·نظر به حلقه مردان چه می‌کنید از دور
2. 2 چو آفتاب برآمد چه خفته‌اند این خلق·نه روح عاشق روزست و چشم عاشق نور
3. 3 درون چاه ز خورشید روح روشن شد·ز نور خارش پذرفت نیز دیده کور
4. 4 بجنب بر خود آخر که چاشتگاه شدست·از آنک خفته چو جنبید خواب شد مهجور
5. 5 مگو که خفته نیم ناظرم به صنع خدا·نظر به صنع حجابست از چنان منظور
6. 6 روان خفته اگر داندی که در خوابست·از آنچ دیدی نی خوش شدی و نی رنجور
7. 7 چنانک روزی در خواب رفت گلخن تاب·به خواب دید که سلطان شدست و شد مغرور
8. 8 بدید خود را بر تخت ملک وز چپ و راست·هزار صف ز امیر و ز حاجب و دستور
9. 9 چنان نشسته بر آن تخت او که پنداری·در امر و نهی خداوند بد سنین و شهور
10. 10 میان غلغله و دار و گیر و بردابرد·میان آن لمن الملک و عزت و شر و شور
11. 11 درآمد از در گلخن به خشم حمامی·زدش به پای که برجه نه مرده‌ای در گور
12. 12 بجست و پهلوی خود نی خزینه دید و نه ملک·ولی خزینه حمام سرد دید و نفور
13. 13 بخوان ز آخر یاسین که صیحه فاذا·تو هم به بانگی حاضر شوی ز خواب غرور
14. 14 چه خفته‌ایم ولیکن ز خفته تا خفته·هزار مرتبه فرقست ظاهر و مستور
15. 15 شهی که خفت ز شاهی خود بود غافل·خسی که خفت ز ادبیر خود بود معذور
16. 16 چو هر دو باز از این خواب خویش بازآیند·به تخت آید شاه و به تخته آن مقهور
17. 17 لباب قصه بماندست و گفت فرمان نیست·نگر به دانش داوود و کوتهی زبور
18. 18 مگر که لطف کند باز شمس تبریزی·وگر نه ماند سخن در دهن چنین مقصور