抒情詩全体 ↗

1. 1 کسی بگفت ز ما یا از اوست نیکی و شر·هنوز خواجه در اینست ریش خواجه نگر
2. 2 عجب که خواجه به رنگی که طفل بود بماند·که ریش خواجه سیه بود و گشت رنگ دگر
3. 3 بگویمت که چرا خواجه زیر و بالا گفت·بدان سبب که نگشتست خواجه زیر و زبر
4. 4 به چار پا و دو پا خواجه گرد عالم گشت·ولیک هیچ نرفتست قعر بحر به سر
5. 5 گمان خواجه چنانست که خواجه بهتر گشت·ولیک هست چو بیمار دق واپستر
6. 6 به حجت و به لجاج و ستیزه افزون گشت·ز جان و حجت ذوقش نبود هیچ خبر
7. 7 طریق بحث لجاجست و اعتراض و دلیل·طریق دل همه دیده‌ست و ذوق و شهد و شکر