抒情詩全体 ↗

1. 1 مه تو یار ندارد جز او تو یار مگیر·رخش کنار ندارد از او کنار مگیر
2. 2 جهان شکارگهی دان ز هر طرف صیدی·درآ چو شیر به جز شیر نر شکار مگیر
3. 3 هوای نفس مهارست و خلق چون شتران·به غیر آن شتر مست را مهار مگیر
4. 4 وجود جمله غبارست تابش از مه ماست·به ماه پشت میار و ره غبار مگیر
5. 5 بران ز پیش جهان را که مار گنج تواست·تواش به حسن چو طاووس گیر و مار مگیر
6. 6 چو خلق بر کف دستت نهند چون سیماب·ز عشق بر کف سیماب شو قرار مگیر
7. 7 به حس دست بدان ار چه چشم تو بستست·ز گلشن ازلی گل بچین و خار مگیر
8. 8 به بوی آن گل بگشاد دیده یعقوب·نسیم یوسف ما را ز کرته خوار مگیر
9. 9 کیست یوسف جان شاه شمس تبریزی·به غیر حضرت او را تو اعتبار مگیر