抒情詩全体 ↗

1. 1 مطربا عیش و نوش از سر گیر·یک دو ابریشمک فروتر گیر
2. 2 ننگ بگذار و با حریف بساز·جنگ بگذار جام و ساغر گیر
3. 3 لطف گل بین و جرم خار مبین·جعد بگشا و مشک و عنبر گیر
4. 4 فربه از توست آسمان و زمین·این یک استاره را تو لاغر گیر
5. 5 داروی فربهی خلق توی·فربهش کن چو خواهی و برگیر
6. 6 خرمش کن به یک شکرخنده·شکری را ز مصر کمتر گیر
7. 7 بخت و اقبال خاک پای تواند·هر چه می‌بایدت میسر گیر
8. 8 چونک سعد و ظفر غلام تواند·دشمنت را هزار لشکر گیر
9. 9 ای دل ار آب کوثرت باید·آتش عشق را تو کوثر گیر
10. 10 گر غلامی قیصرت باید·بنده‌اش را قباد و قیصر گیر
11. 11 هر که را نبض عشق می‌نجهد·گر فلاطون بود تواش خر گیر
12. 12 هر سری کو ز عشق پر نبود·آن سرش را ز دم مأخر گیر
13. 13 هین مگو راز شمس تبریزی·مکن اسپید و جام احمر گیر