抒情詩全体 ↗

1. 1 ای خواجه تو عاقلانه می‌باش·چون بی‌خبری ز شور اوباش
2. 2 آن چهره که رشک فخر فقرست·با ناخن زشت خویش مخراش
3. 3 آن بت به خیال درنگنجد·بت‌ها به خیال خانه متراش
4. 4 جمله بت و بت پرست چون اوست·غیر کل و جمله چیست جز لاش
5. 5 نی فهم کنند خلق این را·نی دستوری که دم زنم فاش
6. 6 این ماش برنج احولانست·ور نی نه برنج هست و نی ماش
7. 7 پایان‌ها را کجا شناسند·چون پوشیدست رشک روهاش
8. 8 گر می‌دزدی ز زندگان دزد·ای دزد کفن به شب چو نباش
9. 9 اما ز قضاست مات من مات·هم حکم قضاست عاش من عاش
10. 10 خامش که ز شب خبر ندارد·آن کس که به روز خورد خشخاش