抒情詩全体 ↗

1. 1 روحیست بی‌نشان و ما غرقه در نشانش·روحیست بی‌مکان و سر تا قدم مکانش
2. 2 خواهی که تا بیابی یک لحظه‌ای مجویش·خواهی که تا بدانی یک لحظه‌ای مدانش
3. 3 چون در نهانْش جویی دوری ز آشکارش·چون آشکار جویی محجوبی از نهانش
4. 4 چون ز آشکار و پنهان بیرون شدی به برهان·پاها دراز کن خوش‌، می‌خسب در امانش
5. 5 چون تو ز ره بمانی جانی روانه گردد·وانگه چه رحمت آید از جان و از روانش
6. 6 ای حبس کرده جان را تا کی کشی عنان را‌؟·درتاز درجهانش اما نه در جهانش
7. 7 بی‌حرص کوب پایی از کوری حسد را·زیرا حسد نگوید از حرص ترجمانش
8. 8 آخر ز بهر دو نان تا کی دوی چو دونان‌؟·و آخر ز بهر سه نان تا کی خوری سنانش‌؟