抒情詩全体 ↗

1. 1 شنو ز سینه ترنگاترنگ آوازش·دل خراب طپیدن گرفت از آغازش
2. 2 به بر گرفت رباب و ز سر نهاد کله·ز دست رفت دل من چو دید سر بازش
3. 3 دل از بریشم او چون کلابه گردانست·کلابه ظاهر و پنهان ز چشم قزازش
4. 4 دو سه بریشم از این ارغنون فروتر گیر·که تند می‌رسد آواز عقل پردازش
5. 5 بدانک تن چو غبارست و جان در او چون باد·ولیک فعل غبار تنست غمازش
6. 6 غبار جان بود و می‌رسد دگر جانی·که ذره ذره به رقص آمدست از آوازش
7. 7 جهان تنور و در آن نان‌های رنگارنگ·تنور و نان چه کند آنک دید خبازش
8. 8 ز سینه نیست سماع دل و ز بیرون نیست·فدات جانم هر جا که هست بنوازش
9. 9 شبی به طنز بگفتم دلا به مه بنگر·که هست مه را چیزی ز لطف پروازش
10. 10 چو آفتاب نهان شد به جای او بنهند·چراغکی که بود شب شراراندازش
11. 11 به هر دو دست دل از ماه چشم خود بگرفت·که دل ز غیرت شه واقفست و از نازش