抒情詩全体 ↗

1. 1 مباد با کس دیگر ثنا و دشنامش·که هر دو آب حیاتست پخته و خامش
2. 2 خمار باده او خوشترست یا مستی·که باد تا به ابد جان‌های ما جامش
3. 3 ستم ز عدل ندانم ز مستی ستمش·مرا مپرس ز عدل و ز لطف و انعامش
4. 4 جفای او که روان گریزپای مرا·حریف مرغ وفا کرد دانه و دامش
5. 5 بسی بهانه روانم نمود تا نرود·کشید جانب اقبال کام و ناکامش
6. 6 طرب نخواهد آن کس که درد او بشناخت·نشان نماند او را که بشنود نامش