抒情詩全体 ↗

1. 1 دلی کز تو سوزد چه باشد دوایش·چو تشنه تو باشد که باشد سقایش
2. 2 چو بیمار گردد به بازار گردد·دکان تو جوید لب قندخایش
3. 3 توی باغ و گلشن توی روز روشن·مکن دل چو آهن مران از لقایش
4. 4 به درد و به زاری به اندوه و خواری·عجب چند داری برون سرایش
5. 5 مها از سر او چو تو سایه بردی·چه سود و چه راحت ز سایه همایش
6. 6 چو یک دم نبیند جمال و جلالت·بگیرد ملالی ز جان و ز جایش
7. 7 جهان از بهارش چو فردوس گردد·چمن بی‌زبانی بگوید ثنایش
8. 8 جواهر که بخشد کف بحر خویَش·فزایش که بخشد رخ جان فزایش
9. 9 جهان سایه توست روش از تو دارد·ز نور تو باشد بقا و فنایش
10. 10 منم مهره تو فتاده ز دستت·از این طاس غربت بیا درربایش
11. 11 بگیرم ادب را ببندم دو لب را·که تا راز گوید لب دلگشایش