抒情詩全体 ↗

1. 1 بباید عشق را ای دوست دردک·دل پردرد و رخساران زردک
2. 2 که بی‌درد دل و بی‌سوز سینه·بود دعوی مشتاقیت سردک
3. 3 جهان عشق بس بی‌حد جهانست·تو داری دیدگان نیک خردک
4. 4 چه داند روستایی مخزن شاه·کماج و دوغ داند جان کردک
5. 5 بجز بانگ دفت نبود نصیبی·چو هستی چون خصی در روز گردک
6. 6 اگر خواهی که مرد کار گردی·ز کار و بار خود شو زود فردک
7. 7 چو چیزی یافتی خود را تو مفروش·به پیش هر دکان مانند قردک
8. 8 که دعوی مردیت بی‌جان مردان·بدان آرد که گویندت که مردک
9. 9 اگر ناگاه مردی پیش افتد·به خون خود دری کاری نبردک
10. 10 تو دیده بسته‌ای در زهد می‌باش·به تسبیح و به ذکر چند وردک
11. 11 مکن شیخی دروغی بر مریدان·ار آن ناز و کرشمه ای فسردک
12. 12 شه شطرنجی ار تو کژ ببازی·به شمس الدین تبریزی تو نردک