抒情詩全体 ↗

1. 1 تو خورشیدی و یا زهره و یا ماهی نمی‌دانم·وزین سرگشته مجنون چه می خواهی نمی‌دانم
2. 2 در این درگاه بی‌چونی همه لطف است و موزونی·چه صحرایی چه خضرایی چه درگاهی نمی‌دانم
3. 3 به خرمنگاه گردونی که راه کهکشان دارد·چو ترکان گرد تو اختر چه خرگاهی نمی‌دانم
4. 4 ز رویت جان ما گلشن بنفشه و نرگس و سوسن·ز ماهت ماه ما روشن چه همراهی نمی‌دانم
5. 5 زهی دریای بی‌ساحل پر از ماهی درون دل·چنین دریا ندیدستم چنین ماهی نمی‌دانم
6. 6 شهی خلق افسانه محقر همچو شه دانه·بجز آن شاه باقی را شهنشاهی نمی‌دانم
7. 7 زهی خورشید بی‌پایان که ذراتت سخن گویان·تو نور ذات اللهی تو اللهی نمی‌دانم
8. 8 هزاران جان یعقوبی همی‌سوزد از این خوبی·چرا ای یوسف خوبان در این چاهی نمی‌دانم
9. 9 خمش کن کز سخن چینی همیشه غرق تلوینی·دمی هویی دمی‌هایی دمی آهی نمی‌دانم
10. 10 خمش کردم که سرمستم از آن افسون که خوردستم·که بی‌خویشی و مستی را ز آگاهی نمی‌دانم