抒情詩全体 ↗

1. 1 بنه ای سبز خنگ من فراز آسمان‌ها سم·که بنشست آن مه زیبا چو صد تنگ شکر پیشم
2. 2 روان شد سوی ما کوثر پر از شیر و پر از شکر·بدران مشک سقا را بزن سنگی و بشکن خم
3. 3 یکی آهوی جان پرور برآمد از بیابانی·که شیر نر ز بیم او زند بر ریگ سوزان دم
4. 4 همه مستیم ای خواجه به روز عید می ماند·دهل مست و دهلزن مست و بیخود می زند لم لم
5. 5 درآمد عقل در میدان سر انگشت در دندان·که با سرمست و با حیران چه گفتم من که الهاکم
6. 6 یکی عاقل میان ما به دارو هم نمی‌یابد·در این زنجیر مجنونان چه مجنون می شود مردم
7. 7 به نزد من یکی ساغر به از صد خانه پرزر·بریزم بر تن لاغر از آن باده یکی قمقم
8. 8 میان روزه داران خوش شراب عید در می کش·نه آن مستی که شب آیی ز ترس خلق چون کزدم
9. 9 بخور بی‌رطل و بی‌کوزه میی کو بشکند روزه·نه ز انگورست و نی شیره نی از طزغو نی از گندم
10. 10 شرابی نی که درریزی سحر مخمور برخیزی·دروغین است آن باده از آن افتاده کوته دم
11. 11 دهان بربند و محرم شو به کعبه خامشان می رو·پیاپی اندر این مستی نی اشتر جو و نی جم جم