抒情詩全体 ↗

1. 1 کجایی ساقیا؟ در ده مدامم·که من از جان غلامت را غلامم
2. 2 می اندر ده، تهی دستم چه داری؟!·که از خون جگر پر گشت جامم
3. 3 ز ننگ من نگوید نام من کس·چو من مَردی چه جای ننگ و نامم؟!
4. 4 چو بر جانم زدی شمشیرِ عشقت·تمامم کن که زنده‌یْ ناتمامم
5. 5 گهم زاهد همی‌خوانند و گه رِند·منِ مسکین ندانم تا کدامم
6. 6 ز من چون شمع تا یک ذره باقی‌ست·نخواهد بود جز آتش مُقامم
7. 7 مرا جز سوختن راهِ دگر نیست·بیا تا خوش بسوزم زانک خامم