抒情詩全体 ↗

1. 1 چه کس‌ام من؟ چه کس‌ام من؟ که بسی وسوسه‌مندم·گَه از آن سوی کشندم، گَه از این سوی کشندم
2. 2 زِ کشاکش چو کمان‌ام به کفِ گوش‌کشانم·قدَر از بام درافتد چو درِ خانه ببندم
3. 3 مگر استاره‌یِ چرخم! که ز برجی سوی برجی·به نُحوسی‌ش بگریم به سُعودی‌ش بخندم
4. 4 به سما و به بروجش، به هبوط و به عروجش·نفسی هم‌تکِ بادم نفسی من هَلَپَندم
5. 5 نفَسی آتشِ سوزان، نفَسی سیلِ گریزان·ز چه اصلم؟ ز چه فصلم؟ به چه بازار خرندم؟
6. 6 نفسی فوقِ طباقم، نفسی شام و عراقم·نفسی غرقِ فراقم، نفسی رازِ تو رَندم
7. 7 نفسی هم‌رهِ ماه‌م، نفسی مستِ اله‌م·نفسی یوسفِ چاه‌م، نفسی جمله گزندم
8. 8 نفسی ره‌زن و غولم، نفسی تند و ملولم·نفسی زین دو برونم، که بر آن بامِ بلندم
9. 9 بزن ای مطربِ قانون هوسِ لیلی و مجنون!·که من از سلسله جَستم؛ وَتَدِ هوش بِکَندم
10. 10 به خدا که نگریزی! قدحِ مِهر نریزی!·چه شود ای شَهِ خوبان که کنی گوش به پندم
11. 11 هله! ای اوّل و آخر! بده آن باده‌یِ فاخر!·که شد این بزم منوّر به تو ای عشقِ پسندم
12. 12 بده آن باده‌یِ جانی زِ خراباتِ معانی·که بدان ارزد چاکر که از آن باده دهندم
13. 13 بپَران ناطقِ جان را تو از این منطقِ رسمی·که نمی‌یابد میدانِ بگو حرفِ سمندم