抒情詩全体 ↗

1. 1 روز آن است که ما خویش بر آن یار زنیم·نظری سیر بر آن روی چو گلنار زنیم
2. 2 مشتری وار سر زلف مه خود گیریم·فتنه و غلغله اندر همه بازار زنیم
3. 3 اندرافتیم در آن گلشن چون باد صبا·همه بر جیب گل و جعد سمن زار زنیم
4. 4 نفسی کوزه زنیم و نفسی کاسه خوریم·تا سبووار همه بر خم خمار زنیم
5. 5 تا به کی نامه بخوانیم گه جام رسید·نامه را یک نفسی در سر دستار زنیم
6. 6 چنگ اقبال ز فر رخ تو ساخته شد·واجب آید که دو سه زخمه بر آن تار زنیم
7. 7 وقت شور آمد و هنگام نگه داشت نماند·ما که مستیم چه دانیم چه مقدار زنیم
8. 8 خاک زر می شود اندر کف اخوان صفا·خاک در دیده این عالم غدار زنیم
9. 9 می کشانند سوی میمنه ما را به طناب·خیمه عشرت از این بار در اسرار زنیم
10. 10 شد جهان روشن و خوش از رخ آتشرویی·خیز تا آتش در مکسبه و کار زنیم
11. 11 پاره پاره شود و زنده شود چون که طور·گر ز برق دل خود بر که و کهسار زنیم
12. 12 هله باقیش تو گو که به وجود چو توی·سرد و حیف است که ما حلقه گفتار زنیم