抒情詩全体 ↗

1. 1 من اگر پرغم اگر شادانم·عاشق دولت آن سلطانم
2. 2 تا که خاک قدمش تاج من است·اگرم تاج دهی نستانم
3. 3 تا لب قند خوشش پندم داد·قند روید بن هر دندانم
4. 4 گلم ار چند که خارم در پاست·یوسفم گرچه در این زندانم
5. 5 هر کی یعقوب من است او را من·مونس زاویه احزانم
6. 6 در وصال شب او همچو نیم·قند می نوشم و در افغانم
7. 7 پای من گرچه در این گل مانده‌ست·نه که من سرو چنین بستانم
8. 8 ز جهان گر پنهانم چه عجب·که نهان باشد جان من جانم
9. 9 گرچه پرخارم سر تا به قدم·کوری خار چو گل خندانم
10. 10 بوده‌ام مؤمن توحید کنون·مؤمنان را پس از این ایمانم
11. 11 سایه شخصم و اندازه او·قامتش چند بود چندانم
12. 12 هر کی او سایه ندارد چو فلک·او بداند که ز خورشیدانم
13. 13 قیمتم نبود هر چند زرم·که به بازار نیم در کانم
14. 14 من درون دل این سنگ دلان·چون زر و خاک به کان یک سانم
15. 15 چونک از کان جهان بازرهم·زان سوی کون و مکان من دانم