抒情詩全体 ↗

1. 1 ای شده از جفای تو جانبِ چرخ دود من·جور مکُن که بشنود شاد شود حسود من
2. 2 بیش مکُن تو دود را، شاد مکُن حسود را·وه که چه شاد می‌شود از تلفِ وجود من!
3. 3 تلخ مکُن امید من، ای شِکر سپید من·تا ندرم ز دستِ تو پیرهنِ کبودِ من
4. 4 دلبر و یار من تویی، رونق کار من تویی·باغ و بهار من تویی، بهر تو بود بودِ من
5. 5 خواب شبم ربوده‌ای، مونس من تو بوده‌ای·درد توام نموده‌ای، غیر تو نیست سود من
6. 6 جان من و جهان من! زُهره آسمان من!·آتش تو نشان من، در دلِ همچو عودِ من
7. 7 جسم نبود و جان بُدَم، با تو بر آسمان بُدَم·هیچ نبود در میان گفت من و شنود من