抒情詩全体 ↗

1. 1 دوش چه خورده‌ای دلا راست بگو نهان مکن·همچو کسان بی‌گنه روی به آسمان مکن
2. 2 رو ترش و گران کنی تا سر خود نهان کنی·بار دگر گرفتمت بار دگر همان مکن
3. 3 باده خاص خورده‌ای جام خلاص خورده‌ای·بوی شراب می زند لخلخه در دهان مکن
4. 4 چون سر عشق نیستت عقل مبر ز عاشقان·چشم خمار کم گشا روی به ارغوان مکن
5. 5 چون سر صید نیستت دام منه میان ره·چونک گلی نمی‌دهی جلوه گلستان مکن
6. 6 غم نخورد ز رهزنی آه کسی نگیردش·نیست چنان کسی کی او حکم کند چنان مکن
7. 7 خشم گرفت ابلهی رفت ز مجلس شهی·گفت شهش که شاد رو جانب ما روان مکن
8. 8 خشم کسی کند کی او جان و جهان ما بود·خشم مکن تو خویش را مسخره جهان مکن
9. 9 بند برید جوی دل آب سمن روا نشد·مشعله‌های جان نگر مشغله زبان مکن