抒情詩全体 ↗

1. 1 از بس که ریخت جرعه بر خاک ما ز بالا·هر ذره خاک ما را آورد در علالا
2. 2 سینه شکاف گشته دل عشق باف گشته·چون شیشه صاف گشته از جام حق تعالی
3. 3 اشکوفه‌ها شکفته وز چشم بد نهفته·غیرت مرا بگفته می خور دهان میالا
4. 4 ای جان چو رو نمودی جان و دلم ربودی·چون مشتری تو بودی قیمت گرفت کالا
5. 5 ابرت نبات بارد جورت حیات آرد·درد تو خوش گوارد تو درد را مپالا
6. 6 ای عشق با توستم وز باده تو مستم·وز تو بلند و پستم وقت دنا تدلی
7. 7 ماهت چگونه خوانم مه رنج دق دارد·سروت اگر بخوانم آن راستست الا
8. 8 سرو احتراق دارد مه هم محاق دارد·جز اصل اصل جان‌ها اصلی ندارد اصلا
9. 9 خورشید را کسوفی مه را بود خسوفی·گر تو خلیل وقتی این هر دو را بگو لا
10. 10 گویند جمله یاران باطل شدند و مردند·باطل نگردد آن کاو بر حق کند تولا
11. 11 این خنده‌های خلقان برقی‌ست دُم بریده·جز خنده‌ای که باشد در جان ز رب اعلا
12. 12 آب حیات‌، حق است وان کاو گریخت در حق·هم روح شد غلامش‌، هم روح‌ِ قدس‌، لالا