抒情詩全体 ↗

1. 1 با آن که می‌رسانی، آن بادهٔ بقا را·بی‌تو نمی‌گوارد، این جام باده ما را
2. 2 مطرب! قدح رها کن، زین گونه ناله‌ها کن·جانا! یکی بها کن، آن جنس بی‌بها را
3. 3 آن عشق سلسلت را، وان آفت دلت را·آن چاه بابلت را، وان کان سحرها را
4. 4 باز آر بار دیگر، تا کار ما شود زر·از سر بگیر از سر، آن عادت وفا را
5. 5 دیو شقا سرشته، از لطف تو فرشته·طغرای تو نبشته، مر مُلکَتِ صفا را
6. 6 در نورت ای گزیده! ای بر فلک رسیده!·من دم به دم بدیده، انوار مصطفا را
7. 7 چون بسته گشت راهی، شد حاصلِ من آهی·شد کوه همچو کاهی، از عشق، کهربا را
8. 8 از شمس‌دینِ چون مه، تبریز هست آگه·بشنو دعا و گه‌گه، آمین کن این دعا را