抒情詩全体 ↗

1. 1 برخیز و صبوح را برنجان·ای روی تو آفتاب رخشان
2. 2 جان‌ها که ز راه نو رسیدند·بر مایده قدیم بنشان
3. 3 جان‌ها که پرید دوش در خواب·در عالم غیب شد پریشان
4. 4 هر جان به ولایتی و شهری·آواره شدند چون غریبان
5. 5 مرغان رمیده را فرازآر·حراقه بزن صفیر برخوان
6. 6 هرچ آوردند از ره آورد·بیخود کنشان و جمله بستان
7. 7 زیرا هر گل که برگ دارد·او بر نخورد از این گلستان
8. 8 عقلی باید ز عقل بیزار·خوش نیست قلاوزی زحیران
9. 9 جغد است قلاوز و همه راه·در هر قدمی هزار ویران
10. 10 ای باز خدا درآ به آواز·از کنگره‌های شهر سلطان
11. 11 این راه بزن که اندر این راه·خفت اشتر و مست شد شتربان