抒情詩全体 ↗

1. 1 ای برادر تو چه مرغی خویشتن را بازبین·گر تو دست آموز شاهی خویشتن را باز بین
2. 2 هر کی انبازی برید از خویش آن بازی مدان·در جهان او را چو حق بی‌مثل و بی‌انباز بین
3. 3 ز آفتابی کآفتاب آسمان یک جام او است·ذره‌ها و قطره‌ها را مست و دست انداز بین
4. 4 چونک قبله شاه یابی قبله اقبال شو·چون دو دم خوردی ز جامش بخت را دمساز بین
5. 5 گفتم ای اکسیر بنما مس را چون زر کنی·رو به صرافان دل آورد گفتا گاز بین
6. 6 گفتمش چون زنده کردی مرغ ابراهیم را·گفت پر و بال برکن هم کنون پرواز بین
7. 7 گفتم از آغاز مرغ روح ما بی‌پر بده‌ست·گفت هین بشکن قفس آغاز بی‌آغاز بین
8. 8 زان فروبسته دمی کت همدم و همراز نیست·چشم بگشا هر دمی همراز بین همراز بین
9. 9 این دمی چندی که زد جان تو در سوز و نیاز·چون دم عیسی به حضرت زنده و باساز بین
10. 10 خاک خواری را بمان چون خاک خواری پیشه گیر·خاک را از بعد خواری در چمن اعزاز بین