抒情詩全体 ↗

1. 1 نوبهارا جان مایی جان‌ها را تازه کن·باغ‌ها را بشکفان و کشت‌ها را تازه کن
2. 2 گل جمال افروخته‌ست و مرغ قول آموخته‌ست·بی صبا جنبش ندارند هین صبا را تازه کن
3. 3 سرو سوسن را همی‌گوید زبان را برگشا·سنبله با لاله می گوید وفا را تازه کن
4. 4 شد چناران دف زنان و شد صنوبر کف زنان·فاخته نعره زنان کوکو عطا را تازه کن
5. 5 از گل سوری قیام و از بنفشه بین رکوع·برگ رز اندر سجود آمد صلا را تازه کن
6. 6 جمله گل‌ها صلح جو و خار بدخو جنگ جو·خیز ای وامق تو باری عهد عذرا تازه کن
7. 7 رعد گوید ابر آمد مشک‌ها بر خاک ریخت·ای گلستان رو بشو و دست و پا را تازه کن
8. 8 نرگس آمد سوی بلبل خفته چشمک می زند·کاندرآ اندر نوا عشق و هوا را تازه کن
9. 9 بلبل این بشنید از او و با گل صدبرگ گفت·گر سماعت میل شد این بی‌نوا را تازه کن
10. 10 سبزپوشان خضرکسوه همی‌گویند رو·چون شکوفه سر سر اولیا را تازه کن
11. 11 وان سه برگ و آن سمن وان یاسمین گویند نی·در خموشی کیمیا بین کیمیا را تازه کن