抒情詩全体 ↗

1. 1 از جهت ره زدن راه درآرد مرا·تا به کف رهزنان بازسپارد مرا
2. 2 آنک زند هر دمی راه دو صد قافله·من چه زنم پیش او او به چه آرد مرا
3. 3 من سر و پا گم کنم دل ز جهان برکنم·گر نفسی او به لطف سر بنخارد مرا
4. 4 او ره خوش می‌زند رقص بر آن می‌کنم·هر دم بازی نو عشق برآرد مرا
5. 5 گه به فسوس او مرا گوید کنجی نشین·چونک نشینم به کنج خود به درآرد مرا
6. 6 ز اول امروزم او می‌بپراند چو باز·تا که چه گیرد به من بر کی گمارد مرا
7. 7 همت من همچو رعد نکته من همچو ابر·قطره چکد ز ابر من چون بفشارد مرا
8. 8 ابر من از بامداد دارد از آن بحر داد·تا که ز رعد و ز باد بر کی ببارد مرا
9. 9 چونک ببارد مرا یاوه ندارد مرا·در کف صد گون نبات بازگذارد مرا