抒情詩全体 ↗

1. 1 چند بوسه وظیفه تعیین کن·به شکرخنده‌ایم شیرین کن
2. 2 آن دلت را خدای نرم کناد·این دعای خوش است آمین کن
3. 3 مگر این را به خواب خواهم دید·من بخسبم کنار بالین کن
4. 4 ای فسون اجل فراق لبت·رو فسون مسیح آیین کن
5. 5 عرصه چرخ بی‌تو تنگ آمد·هین براق وصال را زین کن
6. 6 حسن داری وفاست لایق حسن·حسن را با وفا تو کابین کن
7. 7 چون بمیرند رحم خواهی کرد·آنچ آخر کنی تو پیشین کن
8. 8 حاجیان مانده‌اند از ره حج·داروی اشتران گرگین کن
9. 9 تا به کعبه وصال تو برسند·چاره آب و زاد و خرجین کن
10. 10 ای دو چشم جهان به تو روشن·این جهان را تو آن جهان بین کن
11. 11 از تجلی آفتاب رخت·چشم و دل را چو طور سینین کن
12. 12 بس کنم شد ز حد گستاخی·من کی باشم که گویمت این کن
13. 13 گر نبود این سخن ز من لایق·آنچ آن لایق است تلقین کن
14. 14 شمس تبریز بر افق بخرام·گو شمال هلال و پروین کن