抒情詩全体 ↗

1. 1 گرچه اندر فغان و نالیدن·اندکی هست خویشتن دیدن
2. 2 آن نباشد مرا چو در عشقت·خوگرم من به خویش دزدیدن
3. 3 به خدا و به پاکی ذاتش·پاکم از خویشتن پسندیدن
4. 4 دیده کی از رخ تو برگردد·به که آید به وقت گردیدن
5. 5 در چنین دولت و چنین میدان·ننگ باشد ز مرگ لنگیدن
6. 6 عاشقان تو را مسلم شد·بر همه مرگ‌ها بخندیدن
7. 7 فرع‌های درخت لرزانند·اصل را نیست خوف لرزیدن
8. 8 باغبانان عشق را باشد·از دل خویش میوه برچیدن
9. 9 جان عاشق نواله‌ها می‌پیچ·در مکافات رنج پیچیدن
10. 10 زهد و دانش بورز ای خواجه·نتوان عشق را بورزیدن
11. 11 پیش از این گفت شمس تبریزی·لیک کو گوش بهر بشنیدن