抒情詩全体 ↗

1. 1 ساقی من خیزد بی‌گفت من·آرد آن باده وافر ثمن
2. 2 حاجت نبود که بگویم بیار·بشنود آواز دلم بی‌دهن
3. 3 هست تقاضاگر او لطف او·و آن کرم بی‌حد و خلق حسن
4. 4 ماه برآید تو مگویش برآ·بر تو زند نور مگویش بزن
5. 5 ای به گه بزم بهین عیش و نوش·وی به گه رزم مهین صف شکن
6. 6 از پی هر گمره نیکو دلیل·وز پی محبوس چه‌ای خوش رسن
7. 7 عالم همچون شب و تو همچو ماه·تو مثل شمعی و جان‌ها لگن
8. 8 جان مثل ذره بود بی‌قرار·با تو شود ساکن نعم السکن