抒情詩全体 ↗

1. 1 باز بنفشه رسید جانب سوسن دوتا·باز گلِ لعل‌پوش می‌بدراند قبا
2. 2 بازرسیدند شاد زان سوی عالم چو باد·مست و خرامان و خوش سبزقبایان ما
3. 3 سروِ علمدار رفت سوخت خزان را به تفت·وز سر کُه رخ نمود لاله‌ شیرین‌لقا
4. 4 سنبله با یاسمین گفت سلامٌ علیک·گفت علیک السلام در چمن آ ای فتا
5. 5 یافته معروفیی هر طرفی صوفیی·دست‌زنان چون چنار رقص‌کنان چون صبا
6. 6 غنچه چو مستوریان کرده رخ ِخود نهان·باد کشد چادرش کای سره رو برگشا
7. 7 یار در این کوی ما آب در این جوی ما·زینت نیلوفری تشنه و زردی چرا ؟
8. 8 رفت دیِ روتُرُش کشته شد آن عیش‌کُش·عمر تو بادا دراز ای سمنِ تیزپا
9. 9 نرگس در ماجرا چشمک زد سبزه را·سبزه سخن فهم کرد گفت که فرمان تو را
10. 10 گفت قَرَنفُل به بید من ز تو دارم امید·گفت عزبخانه‌ام خلوتِ توست الصلا
11. 11 سیب بگفت ای ترنج از چه تو رنجیده‌ای ؟·گفت من از چشم بد می‌نشوم خودنما
12. 12 فاخته با کو و کو آمد کان یار کو·کردش اشارت به گل بلبلِ شیرین‌نوا
13. 13 غیر بهار ِجهان هست بهاری نهان·ماه‌رخ و خوش‌دهان باده بده ساقیا
14. 14 یا قمرا طالعا فی الظلمات الدجی·نور مصابیحه یغلب شمس الضحی
15. 15 چند سخن ماند لیک بی‌گه و دیرست نیک·هر چه به شب فوت شد آرم فردا قضا