抒情詩全体 ↗

1. 1 به پیشت نام جان گویم زهی رو·حدیث گلستان گویم زهی رو
2. 2 تو این جا حاضر و شرمم نباشد·که از حسن بتان گویم زهی رو
3. 3 بهار و صد بهار از تو خجل شد·من افسانه خزان گویم زهی رو
4. 4 تو شاهنشاه صد جان و جهانی·من از جان و جهان گویم زهی رو
5. 5 حدیثت در دهان جان نگنجد·حدیثت از زبان گویم زهی رو
6. 6 جهان گم گشت و ماهت آشکارا·چنین مه را نهان گویم زهی رو
7. 7 همه عالم ز نورت لعل در لعل·به پیش تو ز کان گویم زهی رو
8. 8 ز تو دل‌ها پر از نور یقین است·یقین را از گمان گویم زهی رو
9. 9 چو خورشید جمالت بر زمین تافت·ز ماه و اختران گویم زهی رو
10. 10 چو لطف شمس تبریزی ز حد رفت·من از وی گر فغان گویم زهی رو