抒情詩全体 ↗

1. 1 من آن نیم که بگویم حدیث نعمت او·که مست و بیخودم از چاشنی محنت او
2. 2 اگر چو چنگ بزارم از او شکایت نیست·که همچو چنگم من بر کنار رحمت او
3. 3 ز من نباشد اگر پرده‌ای بگردانم·که هر رگم متعلق بود به ضربت او
4. 4 اگر چه قند ندارم چو نی نوا دارم·از آنک بر لب فضلش چشم ز شربت او
5. 5 کنون که نوبت خشم است لطف از این دست است·چگونه باشد چون دررسم به نوبت او
6. 6 اگر بدزدم من ز آفتاب ننگی نیست·چه ننگ باشد مر لعل را ز زینت او
7. 7 وگر چو لعل ندزدم ز آفتاب کمال·گذر ز طینت خود چون کنم به طینت او
8. 8 نه لولیان سیاه دو چشم دزد ویند·همی‌کشند نهان نور از بصیرت او
9. 9 ز آدمی چو بدزدی به کم قناعت کن·که شح نفس قرین است با جبلت او
10. 10 از او مدزد به جز گوهر زمانه بها·اگر تو واقفی از لطف و از سریرت او
11. 11 که نیست قهر خدا را به جز ز دزد خسیس·که سوی کاله فانی بود عزیمت او
12. 12 دریغ شرح نگشت و ز شرح می‌ترسم·که تیغ شرع برهنه‌ست در شریعت او
13. 13 گمان برد که مگر جرم او طمع بوده‌ست·نه بلک خس طمعی بود آن جریمت او