抒情詩全体 ↗

1. 1 ناموس مکن پیش آ ای عاشق بیچاره·تا مرد نظر باشی نی مردم نظاره
2. 2 ای عاشق الاهو ز استاره بگیر این خو·خورشید چو درتابد فانی شود استاره
3. 3 آن‌ها که قوی دستند دست تو چرا بستند·زیرا تو کنون طفلی وین عالم گهواره
4. 4 چون در سخن‌ها سفت و الارض مهادا گفت·ای میخ زمین گشته وز شهر دل آواره
5. 5 ای بنده شیر تن هستی تو اسیر تن·دندان خرد بنما نعمت خور همواره
6. 6 تا طفل بود سلطان دایه کندش زندان·تا شیر خورد ز ایشان نبود شه میخواره
7. 7 از سنگ سبو ترسد اما چو شود چشمه·هر لحظه سبو آید تازان به سوی خاره
8. 8 گوید که اگر زین پس او بشکندم شادم·جان داد مرا آبش یک باره و صد باره
9. 9 گر در ره او مردم هم زنده بدو گردم·خود پاره دهم او را تا او کندم پاره